کتابخانه سن آنتونیو
از آنجا که به طور کلی معماری ریکاردو لگورتا و فرزند وی ویکتور لگورتا بیشتر ساختمان محور است تا زمینه گرا کتابخانه سن آنتونیو نیز همچون سایر آثار دفتر معماری لگورتا-لگورتا پیوند ضعیفی از لحاظ رنگ و فرم با بستر و زمینه خود داشته و بیشتر سعی دارد تا به عنوان عنصری شاخص در مقیاس شهر شناخته شود تا ساختمانی ساده که بدون توجه به آن نیز می توان از مقابلش عبور نمود. به همین دلیل برخی از منتقدین معماری و شهروندان از این بنا به عنوان عنصری ناهمخوان در منطقه یاد نموده اند. با وجود تمامی انتقاداتی که به طور کلی در خصوص تکراری بودن معماری لگورتا و به طور خاص پیرامون این ساختمان مطرح است. نمی توان منکر موفقیت این بنا در جلب توجه عموم ساکنین منطقه و شهروندان به این ساختار متفاوت و همچنین آمار بسیار بالای مراجعین این کتابخانه شد. در این بنا تمام خصیصه های معماری لگورتا نظیر بازی نور و سایه، ترکیب رنگ های شاد و گرم نظیر قرمز، زرد و بنفش بارنگ های سورمه ای و آبی اغراق و تاکید در ریتم بازشوها، استفاده از آب درفضای باز و همچنین کمی طنز – که برخی از ان به عنوان شادمانی در معماری یاد کرده اند به چشم می خورد.

















